Sənət xilaskardır!

Həyat, guya, nədir ki, uzaqbaşı, əməyin təkamülü... - Aqşin Yeniseydən şeirlər


  • Poeziya
  • 15:00 20.08.2023
  • Oxunma sayı: 187
 Həyat, guya, nədir ki, uzaqbaşı, əməyin təkamülü...  - Aqşin Yeniseydən şeirlər

 

Kənd

çaylar axar ağacların içindən, içindən,

quruyarlar budaqlar öz ucundan, ucundan,

quşlar qorxar buludların köçündən, köçündən,

şimşək çaxar göydən qaçar yağışlar, yağışlar.

 

doluşar ot tayasına sərçələr, sərçələr,

sərçələr ot tayasında gecələr, gecələr,

yorğun sürü axşam kəndə gec gələr, gec gələr,

gün batınca kəndə enər yoxuşlar, yoxuşlar.

 

gövşəyərək köks ötürər inəklər, inəklər.

boylu gəlin yuyub sərər köynəklər, köynəklər,

süfrə üstə pıçıldaşar bəbəklər, bəbəklər.

sükut çökər, fikrə gedər baxışlar, baxışlar.

 

səhər günəş qonşu kənddən ucalar, ucalar,

oyanmamış hələ həyət bacalar, bacalar,

sübhdən qalxıb namaz qılar qocalar, qocalar,

diz çökərlər, allah bizi bağışla, bağışla.

 

Cansıxıcı azadlıq

 

Sadəcə, açılan səhərlər...

Sadəcə, örtülən gecələr...

Cansıxıcı bir azadlıq...

Və hər səhər yüzlərlə ölüyə hamilə olduğundan

nəfəsi qoxan şəhərlər...

və hər gecə sivilizasiyanın Məşhərə danışdığı min bir gecə nağılları...

xəbərlər... xəbərlər...

 

Yalqızlıq zamanda gecələməkdi daha

tərk edilmiş kişiliyi,

əl dəyməmiş qadınlığı...

Bəzən saatlarla ilişib qalmaqdı axşam saat doqquza,

Səhər saat beşə

Bir tərəfi “heç vaxt” olmaqdı, bir tərəfi “həmişə”...

Oyuncaq tapançadan atəş açmaqdı sonra

Güzgüdəki gicgaha

Və hər gün yeməkdən əvvəl

İki damla göz yaşını qarışdırıb içməkdi köhnə, ilıq günaha

Sonra... sonra, məsələn, televizorda tamaşa etməkdi

Qədim və yorğun bir aha...

 

Həyat, guya, nədir ki, uzaqbaşı, əməyin təkamülü.

Məbədlərin günbəzinə doldurulmuş o müqəddəs göy üzünə inanma!

Yarpaqların sənin deyil, tikanların sənindi, ey sevgili!

Ürəyimdə, gözümdə qalanlarım mənimdi.

Qabar mənimdi, məsələn, zəhmət yox.

Heç bir yaramın sahibi özüm olmadım.

Özünü vurmağı bacarmayan tüfəng kimi çarəsiz, səssiz

Cüt gözlə baxıram dostumun köksünə.

Ölümünü məndən gözləyən nə qədər doğma var bu dünyada...

Mən isə, mən yazıq...

gücü yalnız öz sahibinə çatan nankor bir ələm!

İnsan özü nədi ki, guya?

Zamana yayılmış, bəlkə də, dağılmış tanrı!

Ey mürdəşir!

Ölüncə hər kəs müqəddəsləşir.

Amma sən üstümüzdən yuma ömrümüzün kirini.

Şam kimi öz əzabımızda yuyunmuşuq biz!

 

Artıq hara gedirsən, get! Bütün şəhərlərdə ən ucuz su göz yaşıdır.

Artıq hara gedirsən, get ... getdiyin vidalaşacağın olacaq...

Görüşdüyün, ayrıldığın...

Oxuduğun hər ilk nəğmə son nəğmən olacaq...

Əlvida, ey dünyanın hönkürtüsü dənizlər!

Əlvida, ey dünyanın nəriltisi dağlar!

Əlvida...


Poeziya